چه کسی پاسخگوی غارت آب‌های زیرزمینی کوهدشت است؟!
وقتی سود یک فصل، آینده چندین نسل را به تاراج می‌برد!
هر روز که خورشید در افق دشت پهناور کوهدشت غروب می‌کند، گویی بخشی از آینده این سرزمین نیز در اعماق زمین خاموش می‌شود. کافی است هنگام غروب، نگاهی به مزارع اطراف شهر بیندازید؛ زمین‌هایی که هنوز دود آتش‌زدن بقایای گندم از آن‌ها برخاسته و همزمان موتورپمپ‌ها با تمام توان، آخرین ذخایر هزاران ساله آب زیرزمینی را برای کشت دوباره ذرت، چغندر و علوفه به سطح زمین می‌کشند. این تنها آبیاری چند مزرعه نیست؛ این روایت تلخ مصرف شتاب‌زده سرمایه‌ای است که متعلق به همه مردم و نسل‌های آینده است. اکنون این پرسش جدی پیش روی افکار عمومی قرار دارد: چه کسی پاسخگوی غارت منابع آب زیرزمینی کوهدشت خواهد بود؟
آب‌های زیرزمینی، میراث مشترک یک ملت‌اند؛ ثروتی که طبیعت طی هزاران سال آن را در دل زمین ذخیره کرده است، اما انسان می‌تواند تنها در چند سال آن را نابود کند. امروز دشت کوهدشت در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ خود قرار گرفته است. برداشت‌های بی‌رویه، کشت محصولات پرمصرف و گسترش کشت دوم، زنگ خطری است که اگر شنیده نشود، فردا دیگر نه از آب خبری خواهد بود و نه از کشاورزی پایدار.
فاجعه آنجاست که این بحران، آرام و بی‌صدا رخ می‌دهد؛ نه صدای انفجاری شنیده می‌شود و نه دود جنگی به آسمان می‌رود. اما هر ساعت که موتور یک چاه روشن می‌شود، بخشی از حق فرزندان این سرزمین از دل خاک بیرون کشیده می‌شود. آیندگان شاید روزی از ما بپرسند: شما که می‌دانستید این دشت در حال تشنگی است، چرا سکوت کردید؟
در چنین شرایطی، نگاه‌ها به کانون‌های تصمیم‌گیر و تصمیم‌ساز دوخته شده است. فرمانداری، کمیته صیانت از آب‌های زیرزمینی، شرکت آب منطقه‌ای، جهاد کشاورزی، سازمان حفاظت محیط‌زیست، دستگاه قضایی و سایر نهادهای مسئول، وظیفه‌ای سنگین در قبال این سرمایه ملی دارند. مدیریت منابع آب تنها یک مسئولیت اداری نیست؛ امانتی است در برابر مردم امروز و نسل‌هایی که هنوز چشم به جهان نگشوده‌اند.
در کنار مسئولان، دانشگاهیان، استادان، پژوهشگران و رسانه‌ها نیز مسئولیتی تاریخی دارند. امروز زمان سکوت نیست؛ زمان روشنگری، مطالبه‌گری و بیدار کردن افکار عمومی است. اگر جامعه علمی سخن نگوید و رسانه‌ها مطالبه نکنند، فردا شاید دیگر آبی باقی نماند که درباره آن تحقیق یا گزارش نوشته شود.
کوهدشت امروز تنها با بحران کم‌آبی روبه‌رو نیست؛ با آزمونی بزرگ در مسئولیت‌پذیری اجتماعی، مدیریت منابع طبیعی و عدالت بین‌نسلی مواجه است. هنوز فرصت برای نجات این دشت وجود دارد، اما این فرصت، همانند آب‌های زیرزمینی، هر روز کمتر و کمتر می‌شود.
«تاریخ، کسانی را که برای نجات آب ایستادند به نیکی یاد خواهد کرد؛ اما آنان که در برابر نابودی آن سکوت کردند، باید پاسخگوی نسل‌هایی باشند که فردا از تشنگی این سرزمین خواهند پرسید: چرا اجازه دادید آخرین قطره‌های امید از دل کوهدشت بیرون کشیده شود؟»
سعید میرزایی دکترای جامعه شناسی سیاسی
بدون دیدگاه
نظرت رو بنویس؛ مودب باشیم 😊
ورود / ثبت‌نام