قدیما مردم با کمترین امکانات، بیشترین لذت را از زندگی میبردند و با دوری از تجملات و مصرفگرایی کلی خوشگذرونی میکردند!
در روزی از روزگاران قدیم چند خانواده شبانه کنار هم نشسته بودند و کلی شاد و شنگول بودند. یه عده چیستان میگفتند و یه عده داستان، یه عده از حال و روز روزگار می گفتند و یه عده مشغول بازی و سرگرمی.
در این گیر و دار صدای “یاالله یاالله” چند نفر به گوش آمد! صاحب خونه با روی گشاده مهمانهای جدید(دو آخوند) رو به داخل دعوت کرد.
دیری طول نکشید که مهمانهای جدید پسرخاله شدند و خواهان ورق بازی شدند!
یکی از حاضرین گفت: آخوند و ورق بازی؟! دیگری بهش گفت: اینا آخوند خمینی نیستن، اینا آخوند شاه (درباری) هستند و خدای ورق بازی!
خلاصه با هم شرط و قرار کردند هر کی ببازه باید به دیگری یک مشک(هیزه) بزرگ روغن حیوانی بده! آخوندها از شانس بدشون بازی رو باختند و به ضرر کم قانع نشدن و گفتن دوباره بازی کنیم. اون شب بخت با آخوندها یار نشد و برای بار دوم نیز باختند!
نفرات برنده از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدند! مشکهای پر از روغنها رو از آخوندها تحویل گرفتن و تا صبح هزاران خواب و خیال کردن!
شب گذشت و روز شد. نفرات برنده راهی خونه یک فامیل شدند! بعد از ساعتی که در خونه فامیل نشستن متوجه شدن که میزبان قصد دارد یک گوسفند برایشان سر ببرد.
میزبان رو صدا زدن و گفتن ما هوس شلیکنه(نوعی نان محلی) با روغن کردهایم. از شما شلکینه از ما روغن حیوانی.
زن میزبان شروع کرد به قاطی کردن آرد با مخلفات گوناگون تا این که بعد از ساعتی بوی شلکینههای تازه و برشته در فضا پیچید!
مهمانها رفتن سراغ روغنهایی که دیشب برنده شده بودن. در مشکها رو باز کردن، دیدن بهجز کمی روغن مابقی مشکهای روغن پر از آب است! آنجا بود که آه از نهادشان بلند شد و گفتن: آی آخوندها! خدا لعنت تون کنه! یه ورق بازی بدون تقلب و دروغ داشتیم که به اون هم گند زدید!
حال و حکایت این داستان شبیه یک سری خبرنگارانی است که به عرصه رسانه ورود کردهاند ولی مرام و مسلک خبرنگاری رو بهدرستی بجا نمیآورند!
چند سالی است که متأسفانه یک سری خبرنگار نما در بین اصحاب رسانه نفوذ پیدا کرده و صرفاً بهدنبال منافع شخصی خود هستن!
این در حالیاست که رسانهها باید مدافع منافع عموم مردم باشند!
فدا کردن منافع مردم برای رسیدن به منافع شخصی، بزرگترین خیانت به اصحاب رسانه و مردم میباشد.
نگارنده بهعنوان عضو کوچکی از جامعه رسانه از این سری خبرنگار نماها تقاضا دارد، دست از سر مردم مظلوم ایران بردارند و اگر بهدنبال ثروت اندوزی و منافع دنیوی هستند از کانال دیگری اقدام کنند!
ظرفیت رسانه برای احقاق حقوق مردم بیکسی است که اگر رسانه نباشد؛ حق شان پایمال و ضایع میشود. بنابراین ظلم به مردم بی پناه، گناهی نابخشودنی است که تاوان غیرقابل منتظرهای دارد.
خبرنگاران باید مردمی باشند و مردمی بودن خبرنگار در ایثار و فداکاری آنها برای مردم خلاصه میشود. هر خبرنگاری که میخواهد در کار خود موفق باشد بایستی از جان و مال خود برای احقاق حقوق مردم مایه بگذارد و این مهم میسر نمیشود جز اینکه خبرنگار اعتقادی و انقلابی فعالیت نماید.
به امید روزی که عرصه رسانه از وجود چنین خبرنگارانی پُر شود.
حسین ناصری
۱۸ مرداد ۱۴۰۵
بدون دیدگاه
نظرت رو بنویس؛ مودب باشیم 😊
ورود / ثبتنام