درست یک ماه پیش بود که تلفن همراهم زنگ خورد و بخاطر حضور خدمت در مراکز نیکوکاری از طرف کمیته امداد لرستان برای زیارت نجف اشرف و کربلای معلی دعوت شدیم. بنابر تصمیمی که قبلاً گرفته بودم امسال بنا بود در موکب شهرستان کوهدشت خدمت بکنم و شرایط را برای زیارت اولی ها فراهم کنم، به همین خاطر گفتم یک نفر را جایگزین بنده کنید که در جواب گفتن نمی شود و حتماً باید خودتان مشرف شوید. به رسم ادب دعوت ویژه ارباب را پذیرفتم و تصمیم بر آن شد در قالب کاروان رهسپاران ظهور لرستان عازم عتبات عالیات شوم.
آنچه را در ادامه می خوانید خاطرات تلخ یک سفر زیارتی با مسئولین کمیته امداد لرستان می باشد. اعتقاد راسخ داریم ظالم را مظلوم می سازد و این نوشتار بعد از آن سفر به یاد ماندنی! درج می گردد تا ثابت کنیم ما به تبعیت از ارباب مظلوم مان ظلم را نمی پذیریم.
از قدیم گفتن سالی که نکوست از بهارش پیداست. شروع این سفر با تاخیر ۲ساعته وسیله ایاب و ذهاب شروع شد که سرعت لاک پشتی اتوبوس (از کوهدشت تا ایلام ۶ساعت!) تلخی تاخیر را از یادمان برد!
اشتیاق زیارت شاه نجف ناراحتی های نصف روزه این سفر را از سرمان ربود، غافل از اینکه مسئولین کمیته امداد استان و کشور با دسته گل هایشان برای زوار سورپرایزها دارند!
شاید باورتان نشود مسئولین لرستان تقریباً ۲۰نفر از زوار اربعین را در مرز مهران جا گذاشتند و بعد از کلی دردسر جامانده ها خود را به محل اسکان رساندند که دیگر از مکان اسکان چیزی نمی گویم؛ چرا که آنچه را عیان است چه حاجت به بیان است… آنچه را در تصویر زیر مشاهده می کنید محل اسکان زائران لرستانی در نجف اشرف است!!!!
فرار بر قرار برتری دارد!
نویسنده این نوشتار بعد از مشاهده وضعیت بد و به عبارتی توهین به هم استانی هایش را بر نمی تابد و فرار را بر قرار ترجیح می دهد و راهی موکب های مردمی در نجف اشرف می شود. البته قبل از فرار چند جمله ای از مسئولین انتقاد می کند ولی وقتی با برخورد نامناسب مسئولین و حذف یکی دیگر زائران از گروه رهسپاران ظهور بخاطر یک درد دل و انتقاد مواجه می شود به همراهان خود توصیه می کند آب در هاون نکوبند و با خویشتن داری اوقات خود را شیرین کنند.
در ادامه این سفر به یاد ماندنی همراه ۵نفر از دوستان راهی موکب های مردمی شدیم و بعد از زیارت شاه نجف راهی شهر عشاق(کربلا) شدیم و بعد از ۲ روز اسکان در یک موکب مردمی و زیارت امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل تصمیم بر آن شد برای برگشت با کاروان رهسپاران ظهور به ایران باز گردیم.
بخاطر وسع مطلب به خاطرات کربلا به مهران نمی پردازم! و اما تلخ ترین قسمت این سفر بی اهمیتی مسئولان این کاروان به نماز بود! باور کنید اگر مسئولین کمیته امداد امام خمینی(ره) به اصل دین اسلام؛ یعنی نماز بی حرمتی نمی کردند هیچ وقت دست به قلم نمی شدم و بی خیال مشکلات این سفر و خاطرات تلخش می شدم.
باورتان می شود مسئول جمهوری اسلامی برای نماز آن هم کاروان زیارتی رهسپاران ظهور، برنامه نداشته باشند؟! خلاصه کنم بعد از چندین بار تذکر و اعتراض تند زائران نماز ظهر و عصر با تاخیر ۲ساعته اقامه شد ولی عصبانیت از سر روی مسئولین مثل ابر بهاری می بارید!
ما نوشتیم تا در تاریخ ثبت شود ما ظلم را نمی پذیریم، چرا که ظالم است که مظلوم را می سازد. نوشتیم تا راه و رسم زیارت امام حسین(ع) همچون مسیر سراسر نور قیام شان برای آیندگان روشن بماند.
ساعت ۳ بعد از ظهر؛ اینجا کوهدشت است…
و اما سورپرایز و آخرین دسته گل مسئولین کاروان رهسپاران ظهور؛ بفرمایید پیاده شوید و ناهار را در کنار خانواده تان میل بفرمایید!
حسین ناصری ۲۴مرداد ماه ۱۴۰۳
بدون دیدگاه
نظرت رو بنویس؛ مودب باشیم 😊
ورود / ثبتنام