چرا عاقل کند کاری که آرد پشیمانی؟!

واکنش ابراهیم سحرخیز، معاون اسبق آموزش متوسطه وزارت آموزش و پرورش به  برگزاری مجلس ترحیم  برای رتبه بندی

برخی از دوستان خوش ذوق فرهنگی، که از افزایش پنجاه درصدی به امتیازات فصل دهم از قانون مدیریت خدمات کشوری حسابی دلخورند و از اقدام یک جانبه و تبعیض آمیز آموزش و پرورش ازاین افزایش پلکانی، عصبانی به نظرمی رسند، قصد دارند با برپایی مجلس ترحیم به سوگ نوزاد ناقص الخلقه ای بنشینند که پس از چهار سال انتظار برای آمدنش، ( ۹۴ – ۹۸ )، عمرش به دنیا نبود و از گرد راه نرسیده، قلبش از تپش ایستاد.

اسفندی که قرار بود در آستانه نوروز کرونا زده در ایران، برای هر معلم با نام رتبه بندی، دو میلیونی عیدی به همراه داشته باشد!
با بیرون آمدن برخی از احکام ده میلیونی در بین کارکنان اداری و ستادی که از افزایش ۳/۵ میلیونی در حقوق آنان پرده برمی داشت، تازه دو ریالی معلمان افتاد که چه بر سرشان آمده است؟!
 از دلبری با نام فریبنده و جذاب رتبه بندی تنها شبحی به جا مانده بود که هیچ شباهتی به رتبه بندی نداشت.

پس از روزها، آموزش و پرورش در توجیه این افزایش نابرابر و تبعیض آمیز، دست به دامان مغالطه ای شد که حتی کودکان نابالغ نیز آن را جدی نمی گیرند.

امروز آموزش و پرورش به جایی رسیده است که ناگزیر باید علاوه بر تحمل ملامت معلمان و تلاش برای ترمیم این نابرابری فاحش بین حقوق کارکنان اداری و آموزشی، برای رتبه بندی نیز، شاهد برگزاری مجلس ترحیم از سوی معلمان باشد.

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی؟!

چرا از روز اول به معلمان راست و پوست کنده نگفتید ما قادر به برقراری نظام ویژه ای تحت نام رتبه بندی برای جبران خدمات معلمان نیستیم؟!
چرا اقرار نمی کنید که شما نیز مانند دانشگاهیان، در عمل اعتقادی به همطرازی معلمان با استادان، پژوهشگران و فن آوران ندارید؟!
چرا باید دریافتی یک دکتر معلم، پس از گذشت ۳۳ سال تجربه در کلاسداری و تربیت دانش آموز از یک کارشناس مسوول اداره، حداقل ۲ میلیونی کمتر باشد؟

 آقای وزیر!
 بقا، کرامت و جایگاه اجتماعی وزارتخانه عریض و طویلی با نام آموزش و پرورش، بسته به جایگاه و رتبه معلمانی است که تا کنون آن گونه که باید و شاید از سوی نیروهای ستادی تحت امر شما، جدی گرفته نشده اند.